Ocena wpływu digoksyny na rokowanie u pacjentów z migotaniem przedsionków – raport z badania SCAF

Niektóre z ostatnio przeprowadzonych badań klinicznych dotyczących pacjentów z niewydolnością serca czy pacjentów wymagających intensywnej opieki medycznej ze współistniejącym migotaniem przedsionków sugerują, iż digoksyna może powodować wzrost śmiertelności.

Na łamach czasopisma Heart ukazała się szwedzka praca o akronimie SCAF - Stockholm Cohort study of Atrial Fibrillation. Celem tego kohortowego badania o charakterze prospektywnym była ocena tego jacy pacjenci otrzymują leczenie digoksyną z powodu migotania przedsionków oraz określenie ich rokowania.

W badaniu wzięło udział 2824 pacjentów z migotaniem przedsionków. Czas obserwacji wyniósł średnio 4,6 lat.
Po zebraniu wszelkich danych i ich analizie okazało się, że wśród przyczyn, z powodu których stosowano digoksynę znalazły się: utrwalone migotanie przedsionków (współczynnik ryzyka (HR) = 3.2, przedział ufności (CI) 2.7 - 3.9), brak wszczepionego stymulatora (HR = 2.3, CI 1.6 to 3.2), występowanie niewydolności serca (HR = 2.0, CI 1.7 - 2.5), leczenie na oddziale chorób wewnętrznych bardziej niż na oddziale kardiologicznym (HR = 1.6, CI 1.3 to 2.0), płeć żeńska (HR = 1.6, CI 1.3 - 1.9) oraz wiek >/=80 lat (HR = 1.4, CI 1.1 - 1.7).

Wśród przebadanych i obserwowanych pacjentów więcej z nich zmarło w przypadku stosowanie digoksyny niż w przypadku jej nie stosowania (51% vs 31%, p<0.001). Jednak po uwzględnieniu wszystkich towarzyszących zmiennych, nie zaobserwowano żadnego niekorzystnego wpływu digoksyny na zgony z jakiejkolwiek przyczyny, występowanie zawału serca, udaru niedokrwiennego mózgu czy niekorzystnego wpływu związanego z powtórną hospitalizacją albo długością pobytu w szpitalu. Jedyną zaobserwowaną tendencją w przypadku pacjentów przyjmujących digoksynę była większa częstość wszczepiania stymulatora w tej grupie (HR = 2.0, CI 1.2 - 3.4).

Na podstawie przeprowadzonego badania naukowcy wyciągnęli wniosek, iż większa liczba zgonów obserwowana w grupie pacjentów z migotaniem przedsionków przyjmujących digoksynę związana jest ze starszym wiekiem oraz gorszym stanem ogólnym tych pacjentów. Kiedy jednak uwzględni się różnice kliniczne w obu grupach, wydaje się że digoksyna ma neutralny wpływ na występowanie poważnych incydentów sercowo – naczyniowych oraz śmiertelność u pacjentów z migotaniem przedsionków.