heparyna

Termin choroba tętnic obwodowych (ang. periphreral artery disease – PAD) odnosi się do stanu, w którym na skutek rozwoju procesu miażdżycowego dochodzi do upośledzenia zaopatrzenia kończyn dolnych i/lub górnych w krew.

Ostry zespół wieńcowy z przetrwałym uniesieniem odcinka ST (ang. ST-elevation myocardial infarction – STEMI) wynika najczęściej z zakrzepu powstającego w przebiegu pęknięcia niestabilnej blaszki miażdżycowej tętnicy dozawałowej.

Pomimo dużych korzyści ze stosowania heparyn, ich korzystnego profilu bezpieczeństwa oraz wprowadzenia do użytku heparyn drobnocząsteczkowych nie należy zapominać, że stosowanie tych leków jest obarczone ryzykiem działań niepożądanych, niektórych bardzo poważnych.

Heparyny drobnocząsteczkowe (HDCz) dzięki prostej i mało uciążliwej drodze podawania oraz braku konieczności dokładnego monitorowania leczenia (czy tak jest?) stanowią w chwili obecnej w większości krajów na Świecie dominującą formę parenteralnego podawania leków przeciwzakrzepowych.

Heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH – ang. low molecular weight heparins) powstają w procesie enzymatycznej lub chemicznej depolimeryzacji heparyny w wyniku czego tworzą się cząsteczki wielkości około 1/3 cząsteczki heparyny. LMWH są pochodnymi heparyny niefrakcjonowanej (UFH – ang. unfractionated heparin).

Heparyna i jej pochodne stanowią grupę leków podawanych parenteralnie w celu zapobieżenia tworzenia się skrzeplin w łożysku naczyniowym.

Incydenty zatorowe. Jeśli nie ma innych wskazań (przedłużone unieruchomienie, intensywna opieka, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sepsa) nie zaleca się leczenia przeciwzakrzepowego heparyną

Leczenie przeciwkrzepliwe jest podstawą profilaktyki i terapii powikłań zakrzepowo-zatorowych w różnych jednostkach chorobowych. Jest ono powszechnie stosowane w migotaniu przedsionków (FA), żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej (ŻCZZ) oraz profilaktyce po wszczepieniu zastawek serca, zarówno mechanicznych jak i biologicznych.

Heparyny drodnocząsteczkowe (LMWH)- są otrzymywane z heparyny niefrakcjonowanej (UFH) drogą chemiczną bądź przez enzymatyczną depolimeryzację. Masa cząsteczkowa LMWH stanowi około 1/3 masy cząsteczkowej UFH (od 4000d do 5000d)

Od wielu lat trwa dyskusja na temat skutecznego leczenia przeciwkrzepliwego u chorych w niestabilnej chorobie wieńcowej. Liczne dostępne badania kliniczne wykazały jednoznacznie, że stosowanie LMWH jest dużo wygodniejsze, a terapia bardziej przewidywalna i stabilna.

Najbardziej niebezpiecznym następstwem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, manifestującej się klinicznie jako zakrzepica żył głębokich lub zatorowość płucna (ZP) jest zator tętnicy płucnej. Ryzyko wystąpienia tego powikłania wynosi 5-10% w pierwszym roku po rozpoznaniu (ŻChZZ) i spada do 2-3% w następnych latach

Metody leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) obejmują przede wszystkim postępowanie przeciwkrzepliwe: heparyny (heparyny niefrakcjonowane – HNF lub heparyny drobnocząsteczkowe – HDcz podskórnie), doustne antykoagulanty, leczenie trombolityczne oraz leczenie chirurgiczne (trombektomia, embolektomia)

Profilaktyka pierwotna żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) opiera się przede wszystkim na określeniu stopnia ryzyka i podjęciu odpowiedniego postępowania, w którym można wykorzystać metody fizyczne oraz farmakologiczne

U podłoża ostrych zespołów wieńcowych (ACS) leży najczęściej pęknięcie blaszki miażdżycowej. Powoduje to uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, odsłonięcie błony podstawnej, uwolnienie czynników trombogennych, co uruchamia kaskadę układu krzepnięcia oraz aktywuje płytki krwi

Liczne dostępne wyniki badań wskazują, że heparyna niefrakcjonowana (UFH - UnFractioned Heparin) jest skuteczna w niestabilnej chorobie wieńcowej, co oznacza, że podawanie UFH i kwasu acetylosalicylowego (ASA) redukuje częstość zawałów serca i zgonów

Retrospektywna analiza danych na temat prewencji żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej poprzez podawanie heparyn drobnocząsteczkowych u pacjentów hospitalizowanych ze wskazań nagłych

Enoksaparyna w porównaniu z ufhw leczeniu ostrych zespołów wieńcowych bez uniesienia odcinka ST (NSTE ACS) podawanych łącznie z Tirofibanem i Aspiryną

Tempo eliminacji enoxaparyny może zmaleć w zależności od funkcji nerek

Relatywne bezpieczeństwo i skuteczność LMWH vs UFH (low-molecular-weight heparin vs unfractioned heparin) była dowodzone w wielu próbach klinicznych

Koszty i wyniki klinicznego zastosowania heparyny drobnocząsteczkowej vs heparyna niefrakcjonowana w okołooperacyjnej przejściowej terapii u pacjentów na długoterminowej terapii doustnymi antykoagulantami.

Randomizowane badanie podania enoxaparyny w ostrych zespołach wieńcowych dostarczyło ograniczonych danych dotyczących ryzyka krwawienia w światowej praktyce klinicznej z kilku powodów.

Wstępne dane wskazują, że zastąpienie heparyny biwalirudyną (syntetyczny lek z grupy bezpośrednich inhibitorów trombiny) może poprawić rokowanie pacjentów po stentowaniu tętnicy szyjnej wewnętrznej.

Podanie dożylne tkankowego aktywatora plazminogenu (r-TPA) jest obecnie jedyną uznaną terapią ostrego udaru mózgu.

,,Prozakrzepowa’’ krew predysponuje do choroby wieńcowej. Pacjenta zabija nie blaszka miażdżycowa, lecz zakrzep, który się na niej tworzy. Pęknięta blaszka wskazuje, że ten proces osiąga maksimum.

Am J Cardiol 2003; 9: 227-9 Dudek D, Zmudka K, Kaluza GL, Kuta M, Pieniazek P, Przewlocki T, Zorkun C, Legutko J, Gajos G, Bartus S, Bryniarski L, Dziewierz A, Pasowicz M, Dubiel JS.

JAMA 2003; 289: 853-63 Lincoff AM, Bittl JA, Harrington RA, Feit F, Kleiman NS, Jackman JD, Sarembock IJ, Cohen DJ, Spriggs D, Ebrahimi R, Keren G, Carr J, Cohen EA, Betriu A, Desmet W, Kereiakes DJ, Rutsch W, Wilcox RG, De Feyter PJ, Vahanian A, Topol EJ.

Na Sesji Naukowej AHA Dr A. Michael Lincoff przestawił wyniki badania - REPLACE-2.

ATLANTA – Bivalirudyna może wyprzeć heparynę w rutynowym postępowaniu w przypadku pacjentów poddanych zabiegowi przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI), jak i w tych przypadkach, w których stwierdzono trombocytopenię wywołaną heparyną.

Postępowanie w ostrych zespołach wieńcowych rozpoczyna się od terapii przeciwzakrzepowej. Dotychczasowe badania wykazały wyższość heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH) nad niefrakcjonowaną (UFH).

Celem randomizowanego, prospektywnego, wieloośrodkowego badania COAST była ocena klinicznego i angiograficznego efektu stentu JostentFlex pokrytego heparyną (Jomed) u pacjentów z objawami choroby wieńcowej przy średnicy tętnic wieńcowych 2.0 – 2.6 mm.

Występowanie dystalnej zatorowości i zjawiska „no reflow” u pacjentów poddanych pierwszej angioplastyce, wykonywanej z powodu ostrego zawału serca, znacznie zwiększa ryzyko zgonu w okresie 5 lat po zabiegu, donoszą kardiolodzy z Holandii.

Aspiryna, tiklopidyna, klopidogrel, pochodne kumaryny a może heparyny- jakie leki hamujące krzepniecie krwi są obecnie dostępne w aptekach i co powinniśmy o nich wiedzieć?