antagoniści kanału wapniowego

Nadciśnienie płucne jest grupą heterogennych chorób prowadzących do wzrostu ciśnienia w tętnicach płucnych, prawokomorowej niewydolności serca i zgonu. Leczenie tej jednostki chorobowej obejmuje postępowanie niefarmakologiczne, farmakoterapię i interwencje chirurgiczne. Poniższe opracowanie dotyczy jedynie leczenia farmakologicznego.

W leczeniu farmakologicznym niewydolności serca uzasadnione wynikami badań wieloośrodkowych oraz doświadczeniem klinicznym jest stosowanie leków z czterech grup: leki moczopędne, naparstnica, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACEI) oraz beta-adrenolityki.

Zainteresowanie zmianami ciśnienia tętniczego u ciężarnych datuje się od końca XIX wieku, gdy stwierdzono powiązania pomiędzy występowaniem rzucawki, a podwyższonymi wartościami ciśnienia tętniczego podczas ciąży.

Ciśnienie krwi wzrasta najczęściej z wiekiem. Często o starszych chorych spotyka się tzw. izolowane nadciśnienie skurczowe, polegające na wybiórczym wzroście ciśnienia skurczowego, przy prawidłowym bądź obniżonym ciśnieniu rozkurczowym.