Objawy schizofrenii

Schizofrenia jest chorobą psychiczną, na której ciąży bodajże najcięższe piętno społeczne. Osoby chorujące na tą chorobę spotykają się niejednokrotnie z niezrozumieniem ze strony reszty społeczeństwa, budząc w nim strach z przyczyny swojej domniemanej nieobliczalności. Często takie osoby spotyka ostracyzm i stygmatyzacja społeczna, co ma duży negatywny wpływ na przebieg tej choroby. W stosunku do osób chorych na schizofrenię warto jednak wykazać więcej empatii i podjąć próbę ich zrozumienia, bo jak napisał znany polski psychiatra Antoni Kępiński są to osoby „więcej czujące i inaczej rozumiejące, i dlatego bardziej cierpiące”. Powinno się więc przeciwdziałać dyskryminującym skutkom choroby.

Na schizofrenię zazwyczaj chorują osoby w 3 dekadzie życia, jednak zachorowania do 20 roku życia oraz po 40 roku życia też nie są rzadkie. Schizofrenia może także dotyczyć również dzieci, kiedy objawy pojawiają się u pacjenta przed 15 rokiem życia. Choroba u dzieci zasadniczo nie różni się pod względem objawów, jednak szanse na wyzdrowienie są mniejsze niż w przypadku osób w wieku młodzieńczym, lub w przypadku dorosłych. Schizofrenia występuje we wszystkich rejonach świata a ryzyko zachorowania na nią wynosi 1%.

Schizofrenia nie jest jedną chorobą charakteryzującą się takimi samymi objawami u każdego pacjenta. Jest to raczej grupa chorób, które łączy kilka wspólnych cech. Bowiem każdy pacjent wykazuje inne objawy.
Podstawowym wspólnym elementem choroby u wszystkich pacjentów jest to, co lekarze określają dezintegracją psychiczną – od czego pochodzi grecka nazwa choroby: schizis (rozszczepienie), phren (umysł). Dezintegrację można określić jako niedostosowanie przeżyć i reakcji chorego do jego wewnętrznych i zewnętrznych potrzeb. Czynności poznawcze pacjenta, jego emocje oraz motywacje staję się niezgodne z rzeczywistością. W miarę postępu dezintegracji maleje zdolność chorego do krytycznej oceny własnych przeżyć i zachowań. Dezintegracja może się objawiać jak poniżej:

1. U 60-70% chorych występują urojenia, kiedy to zaburzeniu ulega myślenie pacjenta. Polegają one na wyrażaniu przez chorego przekonań, które różnią się od przekonań otoczenia a pacjent jest przekonany co do własne słuszności i jest niepodatny na krytykę. Urojenia występujące w schizofrenii najczęściej mają charakter wielowątkowy, rzadko kiedy tworzą logiczne i spójne konstrukcje myślowe. Do najbardziej specyficznych urojeń należą:
- urojenia oddziaływania – pacjent ma wrażenie, że jakaś zewnętrzna siła kieruje jego wolą;
- urojenia odsłonięcia – pacjent jest przekonany, że inni ludzie mogą czytać mu w myślach;
- urojenia odnoszące – polegają na błędnej identyfikacji osób w otoczeniu lub na błędnej ocenie własnej tożsamości. Przykładem takiego urojenia jest wyrażana przez pacjenta myśl: „oni nie są moimi rodzicami”.

2. Omamy występują u mniejszej liczby chorych, a mianowicie u 30-40%. Dotyczą one zmysłów pacjenta, kiedy to zaburzeniu ulega spostrzegania. Pacjent może widzieć nieistniejące obrazy lub słyszeć nierealne dźwięki. Najbardziej typowe dla schizofrenii są omamy słuchowe – pacjent słyszy „głosy”, często komentujące zachowanie chorego lub dyskutujące na jego temat. Rzadziej u pacjentów występują omamy wzrokowe.
3. W miarę narastania choroby pacjent traci zdolność do rozeznania powagi swojego stanu zdrowia oraz potrzeby leczenia swej choroby.

4. Rozkojarzenie myślenia jest również charakterystycznym objawem. Wypowiedzi pacjenta tracą sens, często są oderwane od rzeczywistości, nie trzymają się jednego tematu, są niespójne. Takie wypowiedzi często tracą prawidłową składnię

5. Dezorganizacja kontaktu pacjenta z otoczeniem oraz brak kontaktu objawia się w postaci katatonii. Pacjent taki wygląda na osłupiałego, nie wykonuje żadnych czynności, przez długi czas może trwać w jednej (nawet niewygodnej) pozycji.

6. Niedostosowanie zachowania oraz emocji pacjenta do sytuacji i treści jego wypowiedzi. Np. pacjent się śmieje, gdy mówi bardzo smutną historię.

7. Wraz z przebiegiem choroby narasta znaczenie objawów negatywnych (deficytowych) – ograniczeniu ulega treść myśli pacjenta, spłyceniu ulegają jego emocje, aż do braku wyrażania jakichkolwiek uczuć i ograniczenia aktywności ruchowej.

8. Autyzm.

9. Wahania nastroju.

U 20-30% chorych możliwe jest osiągnięcie korzystnego zejścia choroby, które pozwala na pełnienie w pełni samodzielnego życia a pacjent jest dobrze przystosowany do otaczającego go świata. U 40-60% leczenie prowadzi do osiągnięcia zejścia pośredniego, kiedy to pacjent jest względnie przystosowany, lecz cały czas występują objawy w umiarkowanym stopniu. Taki pacjent wymaga okresowego wsparcia innych osób.
Niemal zawsze więc można w istotny sposób pomóc chorym, a schizofrenia nie jest chorobą nieuleczalną – a taki mit pokutuje w społeczeństwie. Oprócz tego należy również pamiętać, że chorzy na schizofrenię nie zagrażają innym bardziej niż osoby zdrowe, ponieważ agresja stanowi problem u zdecydowanej mniejszości chorych, a leczenie umożliwia jej kontrolę.

RSS

Zapamiętaj lub poleć

Zabloguj o tym

Encyklopedia haseł

Reklamy Google