Lawina danych i sprzęt refabrykowany

Rozwiązaniem jest sprzęt prefabrykowany

Dobre przygotowanie polskich ośrodków medycznych na przejście z mammografii analogowej na cyfrową, wymaga odpowiedniego podejścia do kwestii zarządzania zmianą. Aby zminimalizować niebagatelne koszty cyfrowej rewolucji (nie tylko zakup sprzętu IT, ale także koszt szkoleń personelu czy zmian organizacyjnych), warto zastanowić się nad zastosowaniem. sprzętu refabrykowanego (używanego i odnowionego). Atrakcyjność „refurbished equipment” rośnie, bo zmienia się podejście producentów. Biorąc przykład z przemysłu motoryzacyjnego, zaczęli oni skupować używany sprzęt, odnawiać go i aktualizować. Aby taki sprzęt został przekazany do odsprzedaży, koniecznym był także udział producentów OEM, którzy przyznawali mu certyfikaty i gwarancję (najczęściej roczną). Przed wyborem, tego jaki sprzęt zostanie odinstalowany i przeznaczony na refabrykację, producent OEM musi ocenić, czy będzie na niego popyt oraz jaki jest jego stan techniczny. Brany pod uwagę jest jego wiek oraz, czy możliwa będzie późniejsza jego aktualizacja. Podczas refabrykacji sprzęt jest czyszczony, dezynfekowany, malowany, oprogramowanie aktualizowane, a niektóre elementy urządzenia wymieniane. W ramach reinstalacji system jest transportowany do klienta, montowany i testowany.

Dla polskich szpitali borykających się z problem niedoboru cyfrowej radiologii, istotna może być informacja, że urządzenia te mogą być nawet o 30-50 proc. tańsze od nowych rozwiązań. Dobrym wzorem może być przypadek dr Marka Lopiano, dyrektora medycznego Centrum Obrazowania Medycznego Fairfax w Fairfax w USA. Instalacja, ulokowana na przedmieściach Waszyngtonu, która obsługuje ponad milionową populację, zaczęła mieć problemy z magazynowaniem coraz większej ilości danych badań CT. Jedną z przyczyn był przestarzały moduł jednoklastrowy. Ośrodek zdecydował się na refabrykowane urządzenie 16-klastrowe. W ramach gwarancji OEM dr Lopiano mógł nie tylko przetestować sprzęt, ale także zlecić producentowi dokonanie licznych udoskonaleń podczas procesu refabrykowania. Zakład zyskał tym samym silniejszą lampę rentgenowską, niespotykaną w wersji 16-klastrowej i najnowszą wersje oprogramowania, co pozwoliło na użycie najbardziej zaawansowanych aplikacji. Oprócz niższej ceny, poważnym atutem takiego sprzętu jest właśnie możliwość uzyskania w procesie refabrykowania indywidualnych ustawień, czy dodatkowych funkcjonalności. Dzięki temu rozwiązaniu polskie ośrodki zdrowia będę mogły zmodernizować infrastrukturę, zwiększyć przepustowość (wydajność) i w rezultacie konkurencyjność, znacznie mniejszym kosztem, niż w przypadku zupełnie nowego sprzętu.

Lawiny cyfrowych danych

Na drugim biegunie są placówki, które przejście na cyfrową mammografię mają już za sobą. Nie oznacza to jednak końca wszelkich zmartwień i bezwarunkowego progresu. Sen z powiek większości z nich spędza bowiem lawinowo rosnąca ilość danych. Coraz więcej jest obrazów i pikseli, danych do przetworzenia. Puchną od nich szpitalne sieci, stając się niezdolnymi do działania. Przyjmuje się, że jedna instalacja produkuje średnio od 1 do 3 terabajtów danych rocznie. Problem ten jest uniwersalny dla każdej cyfrowej specjalności, bowiem obecność jakiejkolwiek cyfrowej infrastruktury zachęca do korzystania z dobrodziejstw IT bez ograniczeń. Jednak wbrew pierwszemu wrażeniu, ograniczenia istnieją. Po pierwsze, zagrożenie eksplozją danych, czy też zapchaniem szpitalnych systemów PACS, ma swoje źródło w brakach w infrastrukturze - sprzęcie i sieciowych komponentach. Ich rozbudowa nie nadąża za szybko rosnącą ilością danych. Druga przyczyna leży w czynniku ludzkim. Na dzień dzisiejszy wielkość obrazów medycznych osiągnęła poziom, który wyklucza możliwość obejrzenia przez radiologa wszystkich danych na raz. Musi on skoncentrować się na efektywnej nawigacji w podzbiorach, na zdjęciach które są w danym momencie najistotniejsze. Jedną z odpowiedzi na problem przeładowania danymi, może być ich kompresja. Chociaż wydaje się być koniecznością, ma swoje poważne ograniczenia. Oprócz utraty niektórych danych w przypadku dekompresji, zabiera czas potrzebny na operację odczytu i zapisu pliku. Algorytmy kompresji nie rozróżniają, które dane są istotne w określonym zdjęciu, a które nie, dlatego ważne jest, aby zminimalizować ryzyko ich utraty. Aby utrzymać efektywność systemów PACS konieczne jest znalezienie nowego dynamicznego systemu zarządzania danymi. Jego głównym celem powinno być dostarczenie radiologowi zawsze dokładnie takich danych, jakich potrzebuje i dostosowanie się do jego sposobu pracy. Taki system powinien przypominać autostradę - zapewnić, szybką i bezpieczną pracę i wyeliminować ryzyko błędu. Jeśli uznać kompresję za naciskanie na pedał gazu, systemy PACS powinny uniemożliwić utknięcie w korkach. Dlatego, jeśli chcemy zapobiec podobnym problemom w przyszłości, PACS powinien być projektowany w zgodzie z dynamicznym systemem zarządzania danymi i zapewnić możliwie najlepsze parametry transferu zdjęć.

RSS

Zapamiętaj lub poleć

Zabloguj o tym

Encyklopedia haseł

Reklamy Google