Uwaga na śledzionę!

Śledziona jest narządem położonym pod lewym łukiem żebrowym w jamie brzusznej. Pokrywa ją łącznotkankowa torebka. Jej funkcją jest oczyszczanie krwi z martwych i nieprawidłowych krwinek. Pełni też istotną rolę w obronie immunologicznej organizmu, jest miejscem wytwarzania limfocytów i przeciwciał.
Ze względu na kruchość miąższu, często ulega uszkodzeniu w wypadkach, przy obrażeniach brzucha. Torebka pęka, a zniszczenie kruchego miąższu jest przyczyną silnego krwawienia do jamy brzusznej. Czasami destrukcji ulega tylko miąższ, a torebka pozostaje cała. Wtedy pod nią zbiera się krwiak, który napina torebkę, a ta pęka dopiero w późniejszym czasie.

Po urazie śledziony utrata krwi do jamy brzusznej może być tak duża, że grozi wykrwawieniem i śmiercią i wtedy jej uszkodzenie jest bezwzględnym wskazaniem do zabiegu operacyjnego.


Objawem uszkodzenia tego narządu jest przyspieszenie tętna, spadek ciśnienia, bladość skóry i wstrząs (są to objawy spowodowane utratą krwi) oraz dolegliwości wynikające z podrażnienia otrzewnej: ból brzucha, obrona mięśniowa, dodatnie objawy otrzewnowe.

Obecność krwi w jamie brzusznej można wykazać w badaniu ultrasonograficznym, bądź w trakcie diagnostycznego płukania otrzewnej, polegającego na nakłuciu jamy otrzewnej, podaniu bezbarwnego płynu i następnie uzyskaniu jego wypływu. Krwiste zabarwienie wypływającej treści może świadczyć o uszkodzeniu śledziony.

Najczęstszą metodą leczenia jest operacyjne usunięcie śledziony, gdyż zeszycie jest trudne ze względu na kruchość miąższu, który nitka po prostu przecina. Do nowszych metod leczenia zalicza się zakładanie specjalnych, wchłanialnych siatek na śledzionę, których ucisk zatrzymuje krwawienie, lub stosowanie udoskonalonych szwów. Można też wykonać autogenny przeszczep śledziony, czyli wszczepić choremu jego własną tkankę. Kroi się ją na plastry i następnie owija siecią większą, „fartuszkiem” unaczynionej tkanki łącznej i tłuszczowej, zwisającym z okrężnicy poprzecznej, która jest fragmentem jelita grubego.

Innymi wskazaniami do usunięcia śledziony są choroby układu krwiotwórczego (np. niedokrwistość hemolityczna wrodzona sferocytowa, talasemia, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa) oraz choroby samej śledziony (np. nowotwory, torbiele, ropnie).

Usunięcie śledziony wiąże się z zwiększonym ryzykiem występowania zakażeń przez całe życie. Należy pamiętać, że nawet banalna infekcja może przynieść zagrażające życiu powikłania, o ile nie wdroży się odpowiednio wcześnie stosownego leczenia.

Najczęstszymi powikłaniami po usunięciu śledziony są infekcje dolnych dróg oddechowych, uszkodzenie trzustki i żołądka. U niektórych pacjentów wzrasta liczba płytek krwi. Stwierdzono, że chorzy po resekcji śledziony są szczególnie podatni na posocznicę o piorunującym przebiegu, infekcji obejmującej cały organizm, która jest zagrożeniem życia.

Profilaktyka infekcji może polegać na zastosowaniu szczepień przeciw wirusowi grypy i przeciwko zakażeniom wywołanym przez bakterie Pneumococcus.

RSS

Zapamiętaj lub poleć

Encyklopedia haseł

Reklamy Google