Kamica pęcherzykowa- zabieg klasyczny czy laparoskopowy

Wielu z nas cierpi na dolegliwości związane z obecnością kamieni w pęcherzyku żółciowym. Pęcherzyk znajduje się na powierzchni trzewnej wątroby. Dno pęcherzyka wystaje zazwyczaj spod brzegu wątroby, przylegając bezpośrednio do powłok brzusznych. Pęcherzyk jest naturalnym zbiornikiem żółci produkowanej przez wątrobę. Pod wpływem różnych czynników wydziela ją poprzez przewód pęcherzykowy i przewód żółciowy wspólny do odcinka jelita cienkiego zwanego dwunastnicą.

W drogach żółciowych, w tym w pęcherzyku, mogą tworzyć się złogi, które mogą uciskać ścianę pęcherzyka i powodować przykre doznania. Najczęstszymi przyczynami wystąpienia tzw. kolki żółciowej są błędy dietetyczne (potrawy tłuste i ciężkostrawne) i stresy. Kamienie te mogą także przemieszczać się do przewodów, powodując ich częściową bądź całkowitą niedrożność, uniemożliwiając odpływ żółci, co powoduje zażółcenie powłok (żółtaczka).

Najczęstszym powikłaniem kamicy jest ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, które powstaje wskutek zakażenia bakteryjnego lub drażnienia chemicznego jego ściany. Dolegliwości związane z tym to początkowo: nudności, brak łaknienia, słabe dreszcze z temperaturą 37-38°C, kolkowe bóle nadbrzusza i prawego podrzebża, promieniujące do łopatki. Po kilkunastu godzinach temperatura wzrasta do 39-40°C, ból się nasila, zwłaszcza przy oddychaniu, towarzyszą mu dreszcze, gwałtowne wymioty, początkowo treścią pokarmową, a następnie żółciową. Chorzy są pobudzeni, niespokojni. Tętno jest szybkie. Czasem pojawia się wzdęcie i zatrzymanie stolca i gazów.

Ostre zapalenie pęcherzyka w przebiegu kamicy jest wskazaniem do leczenia operacyjnego w trybie doraźnym (gdy nie ma reakcji na leczenie zachowawcze) lub odroczonym, po zastosowaniu leczenia farmakologicznego w warunkach szpitalnych(dieta ścisła, nawodnienie, leki rozkurczowe, przeciwbólowe, przeciwzapalne, dożylne antybiotyki). W przypadku nawracających dolegliwości bólowych należy zdecydować się na leczenie operacyjne, gdyż odwlekanie zabiegu grozi powstaniem niebezpiecznych powikłań, takich jak zapalenie trzustki, wodniak pęcherzyka, ropniak pęcherzyka. Dwa ostatnie mogą doprowadzić do perforacji ściany pęcherzyka i w konsekwencji żółciowego zapalenia otrzewnej, obarczonego wysoką śmiertelnością. Istnieją dwie techniki wykonania zabiegu: klasyczna i laparoskopowa.

Klasyczna metoda polega na otwarciu jamy otrzewnowej, odpreparowaniu pęcherzyka od wątroby, podwiązaniu i przecięciu tętnicy pęcherzykowej i przewodu pęcherzykowego, a następnie usunięciu pęcherzyka i zamknięciu powłok.

Metoda laparoskopowa polega na wykonaniu tych samych czynności, lecz przy pomocy specjalnych narzędzi, umieszczanych w jamie brzusznej tylko przez niewielkie otwory. Widoczność uzyskuje się dzięki kamerze endoskopowej i wypełnieniu jamy brzusznej gazem (CO2).

Taka metoda ma sporo zalet:

- skrócenie czasu leczenia (gojenia się rany, okresu rekonwalescencji)
- mniejsze nacięcie (lepszy efekt kosmetyczny)
- mniejszy stres emocjonalny (krótki pobyt w szpitalu)
- mała inwazyjność i uszkodzenie innych tkanek
- krótsza rekonwalescencja
- pewna i szybka diagnostyka
- statystycznie mniejsza liczba powikłań.

Niestety, nie może być stosowana u wszystkich. Do przeciwwskazań do laparoskopii należy:

- brak zgody pacjenta (to przeciwwskazanie dotyczy wszystkich zabiegów)
- nie wyrównana niewydolność krążeniowo-oddechowa
- rozlane zapalenie otrzewnej
- skaza krwotoczna
- choroba nowotworowa w obrębie jamy brzusznej
- ciąża

Metoda nie jest doskonała i ma też wady: technika zabiegu jest trudniejsza od laparotomii klasycznej, koszty zabiegu są względnie wysokie (droga aparatura), dostęp do niektórych narządów jest utrudniony.

Powikłania po laparoskopii, choć rzadkie, to jednak mogą wystąpić. Są one związane z wypełnieniem jamy brzusznej gazem (wypełnienie gazem jelit lub żołądka, uszkodzenie naczyń powłok, a także dużych naczyń jamy brzusznej, zator gazowy), przebiciem ściany brzucha trokarem, czyli specjalnym „kanałem” do wprowadzania narzędzi laparoskopowych (uszkodzenie naczyń powłok brzusznych, przebicie żołądka i uszkodzenie jelit), wywołane różnicą ciśnienia między jamą otrzewną a sródpiersiem przy nadmiernym ciśnieniu gazu w jamie brzusznej może spowodować zaburzenia krążenia obwodowego lub czynności serca, do zatrzymania akcji serca włącznie. Możliwe jest wystąpienie powikłań typowych dla każdego otwarcia jamy otrzewnowej, jednakże po laparoskopii występują dużo rzadziej niż po cholecystektomii klasycznej.

Technika laparoskopowa wydaje się być bardzo korzystna dla pacjenta, jednak nie u wszystkich można ją stosować. Należy dokładnie rozważyć z lekarzem prowadzącym wszystkie wskazania i ewentualne utrudnienia w przeprowadzeniu zabiegu. Wybór metody nie zawsze jest prosty i trzeba pamiętać o tym, że nawet, gdy początkowo wykonuje się laparoskopię, może okazać się, że konieczne jest otwarcie jamy brzusznej i wycięcie pęcherzyka metodą klasyczną (jest to tak zwana konwersja).

RSS

Zapamiętaj lub poleć

Encyklopedia haseł

Reklamy Google