W tym temacie
Dyskusja
Szaro, zimno i deszczowo... Czyli jesień w pełni. O naszym pogodnym nastroju i dobrym samopoczuciu już dawno zapomnieliśmy... W okresie jesienno – zimowym, zdecydowanie częściej niż w innych porach roku, zapadamy na infekcje, częściej odzywają się nasze dolegliwości reumatyczne. Nasza dieta również nie pozostaje bez zmian, ubożeje ona w naturalne witaminy i sole mineralne. Wszystko to predysponuje nas do popularnej w obecnych czasach – jesiennej depresji.
O dolegliwości tej mówi się bardzo dużo i bardzo często. Depresje są bowiem zjawiskiem szeroko rozpowszechnionym w naszym społeczeństwie. Prawdopodobnie są także najczęstszą chorobą, z jaką styka się lekarz rodzinny. Badania epidemiologiczne wykazały, że w ciągu całego życia na depresję choruje aż 17 proc. populacji. Część z tych osób ( 8 – 10 proc.) ma objawy o niewielkim nasileniu. Objawy te wystarczają jednak do klinicznego rozpoznania depresji.
Depresja jest chorobą uleczalną. Jej rozpoznanie nie zawsze jest łatwe. U osób, które zostały ogarnięte depresją, przynajmniej przez dwa tygodnie utrzymują się: nastrój depresyjny, utrata radości i nadziei, pustka emocjonalna, lęk, trudności w podejmowaniu decyzji, kłopoty z koncentracją, a nawet myśli samobójcze. Jednak stan ten jest zazwyczaj wynikiem interakcji czynników biologicznych, psychologicznych i środowiskowych, czyli czynników dziedzicznych, zmian w mózgu polegających na zaburzeniach w wydzielaniu neurotransmiterów ( a szczególnie serotoniny i noradrenaliny ), chorób fizycznych i ubocznych objawów leków stosowanych w tych chorobach, stresu a także traumatycznych wydarzeń
Bardzo ważne jest wczesne rozpoznanie depresji, niewątpliwie skraca to czas cierpienia chorego. Jeśli przebieg choroby jest skomplikowany, a leczenie nastręcza trudności, konieczna jest opieka psychiatryczna i psychoterapeutyczna. W części przypadków niezbędna jest także hospitalizacja. Chory nie potrafi cieszyć się życiem, wykonywać pracy zawodowej, a najprostsze nawet czynności sprawiają mu ogromną trudność. Pacjent zmusza się do wykonywania jakichkolwiek czynności, a kłopoty z koncentracja powodują, że skarży się on na słabnącą pamięć, niskie poczucie własnej wartości, bezradność... Lęk, który jest nieodłącznym objawem depresji oraz ogromne poczucie winy często powodują pojawienie się myśli i tendencji samobójczych. Do tego dołączają objawy somatyczne: zaburzenie snu, zmniejszony apetyt prowadzący do spadku masy ciała, zaburzenia popędu seksualnego, dolegliwości fizyczne a także ogólne poczucie utraty sił i rześkości. Czasami zaburzenia nastroju maskowane są przez objawy takie jak: rozdrażnienie, nadużywanie alkoholu, zachowania histeryczne, narastanie poprzednio występujących już fobii lub natręctw lub przez dolegliwości hipochondryczne.
Zdecydowana większość Polaków, gdy czuje, że ich stan zdrowia się pogarsza, udaje się po poradę lekarską. Chodzimy na konsultacje do stomatologów, laryngologów, okulistów, dermatologów, kardiologów, ginekologów... I nie stanowi to dla nas większego problemu, a co ważniejsze, zazwyczaj się tego nie wstydzimy. Inaczej jest, gdy potrzebujemy porad psychologa czy psychiatry... Przed wizytą u tego typu lekarzy czujemy lęk i wstyd zarazem. Zupełnie niepotrzebnie! Depresja nie jest nasza winą. Pamiętajmy, że jest to choroba uleczalna. Ale sama nie minie, więc jeśli zaniepokoją nas pewne jej objawy – nie traćmy czasu i wybierzmy się na wizytę do psychologa.
Drukuj
RSS
Zdrowie rodziny
Zabloguj o tym
