W tym temacie
Dyskusja
WSTĘP
Pęcherz moczowy jest narządem, który znajduje się w dolnej części jamy brzusznej. Jego główną funkcją jest przechowywanie moczu, który powstaje w nerkach i moczowodami płynie do pęcherza, by dalej wydostać się na zewnątrz organizmu przez cewkę moczową. Dzięki temu, że ściana zbudowana jest z mięśni możliwe jest dostosowanie wielkości pęcherza do objętości znajdującego się w nim moczu. Wewnętrzna strona wyścielona jest nabłonkiem przejściowym.
W 90% przypadków rak wywodzi się z komórek wyściełających powierzchnię wewnętrzną pęcherza, w związku z tym jest on nazywany rakiem z komórek nabłonka przejściowego. Jeśli zmiana rakowa ograniczona jest tylko do wierzchnich warstw, nazywa się to rakiem powierzchownym (in situ). Czasem po leczeniu mogą występować wznowy, które najczęściej mają charakter raków powierzchownych. O raku inwazyjnym mówi się gdy powierzchowna zmiana zaczyna się szerzyć w obrębie ściany pęcherza, a nawet i dalej naciekając sąsiadujące narządy, bądź węzły chłonne. Rak płaskonabłonkowy jest bardzo rzadki, ale rokowanie jest o wiele gorsze.
CZYNNIKI RYZYKA
Dane epidemiologiczne mówią, że ludzie biali oraz mężczyźni chorują częściej niż kobiety. Większość przypadków choroby ujawnia się u osób powyżej 55 roku życia. Według National Cancer Institute pewne czynniki ryzyka to palenie tytoniu oraz niektóre substancje chemiczne, na które narażeni są pracownicy przemysłu gumowego, skórzanego, chemicznego, tekstylnego oraz drukarze, fryzjerzy i malarze.
OBJAWY
Do najczęstszych objawów można zaliczyć krew w moczu (o kolorze bardziej rdzawym aniżeli żywoczerwonym), częste oddawanie moczu lub uczucie oddania moczu oraz ból podczas. Oczywiście wyżej wymienione objawy nie muszą świadczyć o raku, ale jednocześnie nie można ich bagatelizować, gdyż mogą być wynikiem np. zakażenia, kamieni. W razie ich wystąpienia należy zgłosić się do lekarza.
ROZPOZNANIE
By poznać przyczyny objawów lekarz w pierwszej kolejności zbiera wywiad i przeprowadza badanie fizykalne. Powinien zlecić podstawowe badania laboratoryjne (w tym badanie moczu na obecność krwi i komórek rakowych). Jeśli uzna za konieczne także dalsze postępowanie diagnostyczne, na przykład cystoskopię, jest to badanie polegające na wziernikowaniu pęcherza moczowego, za pomocą cystoskopu, który wprowadza się do pęcherza przez cewkę moczową. Badanie to może być wykonywane w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Podczas cystoskopii lekarz może pobrać fragmenty podejrzanych tkanek, by później zbadał je histopatolog. Czasem, we wczesnych etapach choroby gdy zmiany nie są zaawansowane, możliwe jest całkowite usunięcie raka podczas jednej procedury.
LECZENIE
W dużym stopniu leczenie jest uzależnione od stopnia zaawansowania choroby, ogólnego stanu chorego i innych czynników.
Leczenie operacyjne
We wczesnym stadium choroby możliwe jest usunięcie zmiany metodą przezcewkową, w której wprowadza się instrument przez cewkę moczową. Jeśli guz nacieka głębsze warstwy ściany konieczna może być częściowe, całkowite lub radykalne usinięcie pęcherza.
Radioterapia
Czasem zamiast leczenia operacyjnego stosuje się radioterapię, która wykorzystuje promieniowanie o dużej energii w celu zniszczenia komórek rakowych oraz zapobiegania dalszemu ich wzrostowi i podziałom.
Chemioterapia
Polega na zastosowaniu leków, które mają na celu zniszczenie komórek rakowych. W raku pęcherza chemioterapia jest najczęściej złożona z kilku typów leków, które podaje się bezpośrednio do pęcherza.
Immunoterapia
Często leczenie chemioterapeutykami kojarzy się z immunoterapią, w której wykorzystuje się ludzki układ odpornościowy do zwalczania nowotworu. Zadaniem jest pobudzić i wzmocnić naturalną zdolność organizmu do walki z nowotworem. W przypadku raka pęcherza podaje się szczepionkę BCG, zwykle raz na tydzień przez 6 tygodni lub dłużej.
WIZYTY KONTROLNE
Bardzo ważny jest regularny plan wizyt kontrolnych, szczególnie u pacjentów z nieusuniętym pęcherzem konieczne są regularne cystoskopie. Ponadto niezależnie od powyższego w razie jakichkolwiek niepokojących objawów, pacjenci powinni zgłaszać się do lekarza.
Drukuj
RSS
Zdrowie rodziny
Zabloguj o tym
