Lamblioza

Lamblia, nazywana często także Giardią jest pasożytem należącym do grupy wiciowców. Są to jednokomórkowe organizmy zaopatrzone na jednym z końców długą wicią umożliwiającą im poruszanie. Występuje ona na całym świecie i należy do najbardziej rozpowszechnionych pasożytów człowieka. Najczęściej spotykana jest u dzieci zwłaszcza tam, gdzie występują złe warunki sanitarne. Równie często zakażenie lamblią spotyka się u osób dużo podróżujących, cierpiących na niedokwasotę żołądka (kwas solny jest zabójczy dla większości drobnoustrojów), u pacjentów po resekcji żołądka, chorych na przewlekłe zapalenie trzustki, homoseksualistów i osób o upośledzonej odporności.

Sposób i objawy zakażenia.
Zakażenie odbywa się drogą doustną poprzez zanieczyszczoną cystami lamblii żywność, wodę lub bezpośrednio od osoby zakażonej. Cysty lamblii w przewodzie pokarmowym człowieka przekształcają się w formę dojrzałą, bardzo ruchliwą, która ma zdolność do przyczepiania się do nabłonka jelitowego za pomocą tzw. tarczy przyssawkowej i następnie rozmnażają się przez podział. Ich duża ruchliwość pozwala lambliom na przedostanie się do dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego, w których może wywołać stan zapalny. Wydalana jest ona wraz z kałem w postaci cyst, które są bardzo odporne na czynniki atmosferyczne i umożliwiają rozprzestrzenianie zakażenia poprzez cząstki kału przenoszone bezpośrednio do ust-tak zwykle dochodzi do zakażenia u dzieci i partnerów seksualnych, lub pośrednio przez zanieczyszczoną cystami lamblii żywność i wodę. W dużej części przypadków zakażenie tym pasożytem jest bezobjawowe. Jeśli pojawią się dolegliwości, to mogą one mieć bardzo szeroką skalę i dotyczyć mogą nie tylko układu pokarmowego. Chorzy skarżą się na: wzdęcia brzucha, nudności, uporczywe biegunki, stany podgorączkowe, bóle brzucha, skórne reakcje w postaci wysypek i świądu skóry. W przypadkach o ciężkim przebiegu spotkać można zespół złego wchłaniania z utratą masy ciała i niedokrwistość.

Rozpoznanie zakażenia.
Zakażenie można potwierdzić przez bezpośrednie wykrycie żywych lamblii w treści dwunastniczej, którą pobiera się za pomocą sondy. Bardzo ważne jest, aby poszukiwać tego pasożyta bezpośrednio po pobraniu próbki soku dwunastniczego, ponieważ tylko wtedy lamblie są bardzo ruchliwe i są łatwo dostrzegalne pod mikroskopem. Gdy sok dwunastniczy wystygnie, lamblie szybko tracą ruchliwość i zostają stopniowo trawione. Dlatego błędem jest wysyłanie pobranej próbki często do odległego laboratorium lub ocenianie jej w późniejszym okresie. W czasie ostrej infekcji można spotkać pasożyta w próbce kału, a w infekcjach przewlekłych wykrywa się tam jego cysty. Są one jednak wydzielane okresowo, co może wymagać kilkukrotnego badania próbek. Ostatnio badania mikroskopowe można zastąpić testami immunoenzymatycznymi, które polegają na wykryciu specyficznych przeciwciał skierowanych przeciwko lambliom u osób zakażonych. Jest to badanie o bardzo wysokiej skuteczności, lecz niestety dosyć drogie. Dostępne jest w większości laboratoriów za dodatkową opłatą.

Leczenie.
W zwalczaniu zakażenia stosuje się antybiotyki i chemioterapeutyki, miedzy innymi metronidazol, nitrofurantoinę lub tynidazol oraz witaminę C w odpowiednim schemacie i dawkowaniu. Warto powtórzyć kurację po 2-3 tygodniach i następnie powtórnie wykonać kontrolne badanie potwierdzające zwalczenie zakażenia. Współmieszkańcy i partnerzy seksualni powinni także poddać się badaniu i ewentualnemu leczeniu. Profilaktyka zakażenia polega na przestrzeganiu podstawowych zasad higieny i odpowiednich warunków sanitarnych podczas przygotowywania i przechowywania żywności.

RSS

Zapamiętaj lub poleć

Encyklopedia haseł

Reklamy Google