Zakażenia gronkowcowe skóry

Wiele bakterii o właściwościach toksycznych często doprowadza do zasiedlenia naszej skóry. Zwykle skóra jest już objęta swoim zasięgiem poprzez swoiste bakterie – florę miejscową z bytującymi bakteriami oraz florę przejściową.
Przejściowa flora zawiera liczne drobnoustroje pochodzące z otaczającego środowiska – takie jak : powietrze , kurz , woda ; które nie wykazują tendencji do namnażania się.
Warstwa rogowa, odpowiednie pH skóry stanowią swoiste mechanizmy obronne, dzięki, którym rzadko dochodzi do infekcji bakteryjnych skóry.

By uaktywnić będące w spoczynku drobnoustroje konieczne są:
1. Wrota zakażenia
2. Zaburzenie odporności osobnika
3. Współistnienie innych chorób ( cukrzyca )

CHOROBY BAKTERYJNE SKÓRY DZIELIMY NA :

I. Piodermie, czyli inaczej choroby ropne skóry
Wśród chorób ropnych wyodrębniamy poszczególne grupy w zależności od pochodzenia:
a) Gronkowcowe
b) Paciorkowcowe
c) O etiologii mieszanej

II. Inne choroby o etiologii bakteryjnej ( różyca , łupież rumieniowy, promienica, błonica skóry, wąglik )

III. Odmiany boreliozy

W tym artykule skupimy się na schorzeniach ropnych o etiologii gronkowcowej !

1. Zapalenie mieszków włosowych

To stan zapalny mieszków włosowych wywoływany głównie przez gronkowce złociste , rzadziej przez inne drobnoustroje ( Streptococcus pyogenes , Proteus vulgaris , Pseudomonas , Klebsiella).

Czynnikami aktywującymi bakterie są :
1.Brak utrzymania higieny
2.Zmiękczenie naskórka
3.Wydzieliny z ran
4.Stosowanie na skórę preparatów z zawartością sterydów

Początkowo stan zapalny swoim zasięgiem obejmuje ujścia mieszka włosowego – ostiofolliculitis , w następnej kolejności zajmuje cały mieszek włosowy – folliculitis i jego otoczenie - perifolliculitis.Wykwitem pierwotnym są drobne , pojedyńcze lub mnogie zapalne grudki przekształcające się w stożkowate krostki na podłożu rumieniowym , przebite włosem.

Typowa lokalizacja to owłosiona skóra głowy , twarz , kończyny i pośladki. Po kilku dniach krostki pękają , a wydobywająca się z nich treść zasycha w strupy. Zmiany po ustąpieniu nie pozostawiają żadnych śladów.

Pojedyncze zmiany wymagają leczenia miejscowego płynami lub aerozolami zawierającymi antybiotyki – np.: mupirocynę – Bactroban. W przypadkach opornych należy dołączyć leczenie ogólne wg wykonanego antybiogramu.

2. Figówka gronkowcowa

To przewlekła postać ropnego zapalenia mieszków włosowych. W obrębie mieszków włosowych na owłosionej skórze twarzy lokalizują się zmiany o charakterze krost i grudek zapalnych. Schorzenie występuję przede wszystkim u mężczyzn.

Lokalizacja zmian może obejmować całą owłosioną część skóry twarzy i mieć charakter rozlany lub występować w obrębie wargi górnej czy policzka odgraniczając się od reszty twarzy ( postać ogniskowa).W niektórych przypadkach dochodzi do powstania blizn – głównie, gdy zmiany obejmują głębsze warstwy skóry i niszczą mieszki włosowe –figówka bliznowaciejąca.

Leczenie stwarza poważny problem terapeutyczny wymagający stosowania antybiotykoterapii ogólnej i miejscowej przez długi okres czasu.

3. Czyrak , czyraczność , czyrak gromadny

a) czyrak – to ostry stan zapalny mieszka włosowego i tkanki łącznej wokół mieszka , prowadzący do powstania nacieku i czopa martwiczego.
b) czyraczność – to liczne nawrotowe czyraki .
c) czyrak gromadny – to stan , w którym dochodzi do zlewania się pojedynczych czyraków i tworzenia bolesnego nacieku guzowatego .

Czynnikiem etiologicznym są gronkowce koagulazo – dodatnie – Staphylococcus aureus .

Wrotami wniknięcia są najczęściej ujścia mieszków włosowych.
Czynniki predysponujące do zakażenia :
1. Urazy mechaniczne , głównie mikrourazy
2. Nadmierna produkcja potu
3. Zmiękczenie naskórka
4. Wyniszczenie
5. Ponadto choroby przemiany materii , nerek, niedobory immunologiczne ( dotyczą czyraka gromadnego ).

Wykwitem pierwotnym jest naciek przybierający formę guzka lub guza , na szczycie którego pojawia się krosta. W momencie pęknięcia pokrywy wydobywa się treść ropna . Kraterowaty ubytek goi się z pozostawieniem drobnej zanikowej blizny.

Zmianom towarzyszy bolesność , zwłaszcza w początkowym okresie rozwoju a niekiedy podwyższona ciepłota ciała. Czyraki lokalizują się w obrębie wszystkich owłosionych okolic skóry , szczególnie na karku , pośladkach , plecach i twarzy. Jeżeli proces przewleka się i pojawiają się nowe czyraki to stan ten określamy mianem czyraczności. W wyniku skupiania i zlewania się pojedynczych czyraków dochodzi , głównie u osób z obniżoną odpornością do rozwoju czyraka gromadnego. Wytwarza się wtedy zlewne nacieczone ognisko z licznymi martwiczymi czopami.

W przebiegu czyraka, czyraczności oraz czyraka gromadnego może dochodzić do powikłań w postaci:
1.Zapalenia naczyń i węzłów chłonnych
2.Ropowicy
3.Zapalenia zatok jamistych i opon mózgowo-rdzeniowych
4.Bakteriemii

Wybór metody i sposób leczenia zależy w dużym stopniu od zawansowania i rozległości procesu chorobowego. Miejscowo stosuje się okłady z 1-2 % roztworu ichtiolu. Korzystne jest także nagrzewanie lampą Solux. Większe czyraki mogą być nacinane i powtórnie punktowane. W niektórych przypadkach konieczna jest również antybiotykoterapia.

RSS

Zapamiętaj lub poleć

Encyklopedia haseł

Reklamy Google