Piegi

Patogeneza
Istotą zmian są skupienia licznych szczególnie aktywnych melanocytów, które pod wpływem promieni nadfioletowych wytwarzają znacznie szybciej barwnik niż melanocyty osób nie mających piegów. Obraz histologiczny wykazuje zwiększenie ilości barwnika w warstwie podstawnej, niekiedy i kolczystej naskórka.

Objawy i przebieg
Piegi są plamami barwnikowymi leżącymi w poziomie skóry, o równej powierzchni, najczęściej rozsiane, umiejscowione głównie w okolicach odsłoniętych. Wielkość ich porównywana jest z wielkością łebka od szpilki lub ziarna soczewicy. Barwa piegów jest żółta lub ciemnobrunatna. Najczęściej umiejscowione są one na twarzy, w okolicach dekoltu, na przedramionach i grzbietach rąk. Nie spotyka się ich na dłoniach i podeszwach. Ich cechą charakterystyczną jest blednięcie zimą oraz nasycanie się barwnikiem wiosną i latem pod wpływem promieni słonecznych. Piegi tworzą zazwyczaj symetryczne układy i mają tendencję do gromadzenia się. Skłonność do ich występowania dziedziczy się jako cechę dominującą, a występują szczególnie często u osobników rudych i blondynów. Z wiekiem piegi wykazują skłonność do ustępowania.

Różnicowanie
Piegi należy różnicować z plamami soczewicowatymi, które są zazwyczaj większe i występują głównie na skórze osłoniętej. Istotne jest również uwzględnienie zespołów chorobowych, w których piegi stanowią jeden z objawów ( np. zespół Peutza-Jeghersa).

Leczenie
W leczeniu piegów stosuję się wyłącznie preparaty działające miejscowo. Wśród nich należy wymienić środki złuszczające i odbarwiające. Złuszczenie skóry ( maść rezorcynowa) powoduje usuniecie piegów, które jednak po pewnym czasie nawracają. Trwałe usuniecie piegów można uzyskać stosowaniem fenolu. W razie niedokładnej techniki mogą powstać blizny. Chorzy powinni unikać światła słonecznego, które nasila piegi – w tym celu zaleca się stosowanie odpowiednich maści i kremów chroniących.

RSS

Zapamiętaj lub poleć

Encyklopedia haseł

Reklamy Google